Biraz ben, biraz öteki insanlar, doğrular-başkalarının doğruları

Bugün bir şey hissettim. Niye bir insan utanmak zorunda olsun ki kendinden? (Bu sözlerim cahil insanlar için değil, ne düşünmesi, ne hissetmesi gerektiğini bilenler için.) Neden bir insan ateist olduğunu ya da deist olduğunu insanlardan saklamak zorunda kalsın, neden bir insan ne olduğunu söyleyince ötekiler hemen yargılamaya ve hakaret etmeye başlasın? Neden bir insan aynı zamanda kızlardan da erkeklerden de




Aslında blogumda kendimle alakalı en ufak ayrıntı bile vermek istemiyorum, ne bileyim insanlar beni düşüncelerimle, sadece o an hissettiklerimle tanısın ve öyle sevsinler istiyorum. Çünkü en çok böyle sevildiğimi hissediyorum. Beni tanımayan insanların objektifliğine güveniyorum.

Yine de şunu söylemek isterim ki benim genç yaşıma rağmen (daha lise) bambaşka birinden bambaşka birine dönüşümüm oldu bu yıl. Müslüman olduğumu düşündüm, sonra da neden kapanmıyorum ki diye düşündüm, küçükken de düşünürdüm böyle şeyleri ama annem çok fazla düşünmemi ya da faaliyete geçirmemi istemezdi, onun zamanında çok sorun olurmuş böyle şeyler. Ben sevgilisiyle rahatça gezebilen, istediğini giyebilen (tabii ne giysem kendime yakışmıyor diye düşünürdüm, hoş hala öyleyim), istediği zaman kapıyı çekip dışarı çıkabilen birir günde kafama esince "ben kapanmak istiyorum" dedim ve kapandım. Başta zorlandım gerisi kolaydı demek isterdim ama başta gerçekten çok kolaydı, çünkü yaşadığım il ve okul açısından beni yadırgayacak bir çevrem yok ama çok sevdiğim ve değer verdiğim bir arkadaşıma bunu söyleyince benimle sanki gerizekalıymışım gibi konuşması ve inançlarıma ardından da bana hakaret etmesi o kadar kırmıştı ki kalbimi. Hani bir şey bekliyorsunuz, onun farklı inançları olduğunu bilseniz de siz ona kötü davranmadığınız için o da size karşı anlayışlı olacak ve sizi sorgulamayacak, arkadaş olmaya devam edeceksiniz sanıyorsunuz.

Ama o arkadaşım benimle arkadaşlığını kesmeyi tercih etti, aslında arkadaşlarıma buna ne kadar üzüldüğümü çaktırmamaya çalıştım ama yanımda olmayan arkadaşlarıma bununla ilgili hiçbir şeyden bahsetmedim. Çünkü korkmaya başladım, farklı dini görüşe sahip olan arkadaşlarımın öteki arkadaşım gibi beni yargılamasından ve düşünmek istemediğim şeyler söylemesinden korktum.
Yine de çok yakın arkadaşlarımdan birine daha söyledim bunu ve o değişenin ben değil sadece dış görüntüm olduğunu anladı. Sevdiğiniz bir insanın sizi anlaması kadar güzel bir şey olmadığını anladım o zaman ben de. Daha az çekinmeye başladım insanlardan.

Aslında hiç anlamam insanları dış görünüşüne göre yargılamalarından. Belki de ben bir zamanlar "açık" göründüğüm için, belki de "kapalı" olan bazı insanların içlerinin ne kadar da öyle olmadığını bildiğim için. Ya da sadece "açık" dedikleri insanları benden daha güzel ibadet ederken gördüğüm için. İnsanları öyle etiketlemelerinden nefret ediyorum. Bir örtü bir insanı ne kadar değiştirebilir merak ediyorum? Neden bazı insanlar her tesettürlü insanın rahibe her tesettürlü olmayan insanın fahişe gibi davranmasını bekliyor anlamıyorum.

Galiba böyle resimler çok hoşuma gidiyor
Siyasetten nefret eden uzak bir insanım. Hayatım boyunca hiç kimseye dini-cinsel-siyasi ya da bambaşka görüşleri hakkında yargılayıcı tavırlarla yaklaşmadım, çünkü öylesi beni çok korkutuyor, öyle insanlar beni sanki dünyaya yaşamak için değil de yargılanmak için gelmişim gibi hissettiriyor.

Birini "aa o adamın karısı şöyle değilmiş, çok şaşırdım", "bak işte şu adam şu dinden ya", "olmaz o zartzurt partisini tutuyor" derken duyunca şaşırıyorum. Bir insanı daha tanımadan nasıl kalıplara sokabiliyorlar anlamıyorum. Bazen televizyonda biri çıkıyor, kadın çok güzel konuşuyor "sen bunları biliyorsun da daha kendi başını kapatmıyorsun" diyorlar, sinirleniyorum, çünkü kitabı kapağına göre yargılıyorlar. Bazen birisi çıkıyor saçma saçma konuşuyor yine de sakalı var diye hoca olmuş sözü dinleniyor, garip geliyor, insanın ağlayası geliyor.

hoşlandığını söylediği zaman ötekiler ona hemen iğrenç cinsel espriler yapmaya başlasın ya da arayı açsın? Neden bir insan istediği yerde kendi dinine ait bir ibadet yapamasın?

Gerçi ben böyle söyleyince kolay geliyor ama bu dünyada kendi dininden olmayan herkesi suçlayan milyonlarca insan olduktan sonra hiçbir şeyin değişmeyeceği açık. Teröristler kendilerini müslüman sanmaya devam etsinler, diğer dinlerdeki insanlar da dinlerinin emretmediği şeyleri yaptıkları halde kendilerini din adamı zannetsinler. İnsanlar birbirlerini sevmedikten sonra ne olacağını bilmiyorum, zaten anlamam da bu işlerden.

Ben kapalı giyinmeyi seviyorum, içimden bazen saçlarımı savurmak gelse de inandığım şeyler uğruna bunu yapmamak da hoşuma gidiyor, zaten kendimi yeterince şımartıyorum. En sevdiğim kuzenlerimden biri dışarıda şortla geziyor ama bana sorsan benden çok daha ahlaklı, çok daha tatlı. Zaten ben sadece küçük bir salağım.

Bu yazı çok uzun oldu, istediklerimle de tam dolmadı. Sadece ben olduğum şeyden mutluyum. Umarım ki herkes olduğu şeyden mutludur. Çünkü mühim olan insanların düşünceleri değil, sizin düşünceleriniz.

Bu arada yazıyı bitirirken bu da çok hoşuma gitti, okuyabilir bakabilirsiniz :)

Bir de dipnot: Aslında bu yazı sizi bilgilendirmekten çok benim içimi rahatlatmak içindi. Herkesin olduğum gibi kabulleniyordum ama kendim hakkımda çelişkilerim vardı. O kadar iyi insan varken ben herkesi lekeliyorum mu diye düşünüyordum ama hayır. Ben doğruyum. Siz doğrusunuz. Ve herkes her türlü güzel.

13 yorum:

  1. Loretta ne bileyim haklısın bencede, kesinlikle...
    Bu arada, yazılarını iki yana yaslamanı öneriyorum çünkü sayfa dışına taşıyor bazı kelimeler :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Haklı mıyım bilmiyorumda birden yazdım gitti, boş zamanlarımda haklı olmayı seviyorum galiba
      Bi dahaki yazılarda öyle yapmaya çalışırım söylediğin için sağol :D

      Sil
  2. Çok haklısın, olay tamamen karşılıklı saygı ve sevgiden ibaret aslında :)

    YanıtlaSil
  3. Kimse utanmak zorunda değil kendinden. Kendin olmak emek gerektiriyor sadece. İnançlarını savunman gereken bir karşıt grup her zaman olacak. Çünkü hepimiz aynı değiliz ve böylesi güzel.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Herkes aynı olsa kimse kimseyi bu denli de sevemezdi galiba :)

      Sil
  4. Gerçekten çok haklısın,çok anlamlı bir yazı yazmışsın.Ayrıca kimse kendinden utanması gerekmez insanları dış görünüşne göre yargılanlayarıda hiç sevmiyorum.Önemli olan illa dış görünüş değil,insanın içindeki sevgi,iyilik. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Garip bir örnek olacak ama dışı bambaşka olan evler bile içinde hiç eşya olmadıktan sonra yuva olmayı beceremiyorlar :D

      Sil
  5. Hayırlı olsun :) Yazdıklarına tamamen katılıyorum ve insanları sadece inandıkları şeyler için yargılayan insanlara inanamıyorum.Yani aslında temelde çok basit.İnanıyorum ve inancımı daha iyi yaşamak istediğim için kapanıyorum ya da inanmıyorum ve böyle yaşamaya devam ediyorum.Bu kadar basit bir olayı büyütüp büyütüp savaş nedeni yapmaları cahillikten başka bir şey değil bence.Neyse tekrardan hayırlı olsun :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim :)

      Keşke insanlar her şeyin basit olduğunu anlasa ve kavga gürültü çıkarmak için sebep oluşturmasa.

      Sil
  6. Her insan aynı olmak zorunda değil. Hepimiz aynı olsak o zaman hayatın bir anlamı kalmazdi ki :) Ayrıca dini vecibelerimize göre yasamak ne zaman kötü oldu ki.Bizleri ötekileştirmeye calısanlar asıl kendi içlerindeki tehlikenin farkında değil :) Bende tebrik ediyorum seni.Hayırlı olsun :)
    Not: Hayatın her evresinde sen sen sen diyen garip tipler çıkmıştır. Daha dün odtüde başörtülü kız arkadaşlara öcüymüş muamalesi yapan faşist tipler gibi...
    O yüzden aldırma :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aldırarak yaşanmıyormuş zaten onu öğrendim :)
      Farklılıklarımız hayatımızı güzelleştiren ~

      Sil

Aklından geçenleri duymak istiyorum~