Akışkan bir madde gibiyim, hangi kalıba koyarlarsa öyle görünüyorum


Şimdi uyumak istiyordum aslında, uzun zamandır uyumak istiyordum. Ama yazmak istedim, yine şimdi. Çünkü her şeyi şimdi yapmazsam bir daha yapamayacağımı biliyorum ben. Ben anlık bir insanım işte. Şimdide yaşıyorum, şimdide ölüyorum. Ne olduğumu ve olacağımı bilmiyorum, sadece oluyorum.

Bugün dersteydik, dershanede. Hangi ders olduğunu hiç hatırlamıyorum. Bana göre hepsi aynı gibi. Sadece bazı hocalar iyi bazen hocalar o kadar da iyi değil diye sınıflandırabiliyorum, sonra fazla takılmıyorum, oradan çıkınca bitiyor orası benim için. (Aklıma gelmişken söyleyeyim, dün ani tırdılar. Ama bu sınıf daha iyi gibi. En azından daha az boş insan var.) Ne diyordum? İşte oturuyorduk Zey'le, bana annesinin giydiklerimi beğendiğini söyledi, değişmişim filan. İltifat hani. Tabii ki de yakın bir arkadaşımın ailesi tarafından beğenilmek oldukça güzel. Ama eskiden beni beğenmediklerini biliyorum. Bir kelimeyle tanımlamıştı beni, alışık olmadığım bir kelime o yüzden hatırlamıyorum, aklımda kalan manası olarak "boş beleş insan" diyebiliriz. Hani ben "açıklı saçıklı" filan giyinince, istediğim gibi davranınca filan öyle oluyormuşum galiba. Halbuki ben kendi (aslında oldukça uzakta olan) çevremle ve yaşıtım olan akrabalarımla kendimi kıyaslayınca eskiden de çok usturuplu hissederdim kendimi. Tek değişen şey giyim tarzım olunca mı ben değişmiş oluyorum.

Hayır tabii ki de ne annesine ne de Zey'e kızmıyorum. Çünkü o zamanlar biz o kadar yakın değildik. İçimde olanları çoğu insan bilmiyordu. Bir sevgilimin olması? Eskidendi. Şimdiki aklımla onu öyle sever miydim bilmiyorum. Hayır, bunu değiştiğim gibi bir sebepten dolayı söylemiyorum. Eğer beni sevmeye devam edeceğini bilseydim onu milyonlarca kez severdim, ki yine de seviyorum. Sadece onun beni öyle sevmediğini biliyorum.


Peki niye "Ne yani onu hala seviyor musun?" dediğinde bi garip hissettim? Sorunun cevabı nasıl oluyor da "Seviyorum. Seviyorum da hani hem seviyorum hem sevmiyorum." gibisinden bir şeyler olabiliyor? Ben onun beni sevmesini seviyordum, kimse beni sevmiyor zannederken sevmesini. Bilmem belki sevmek ve sevilmek kavramları beraber gözümü doyuruyordu, halbuki ben öyle hissederken arkadaşlarım sevdiğimi bile görememiş, çünkü ben sevdiğimi göstersem de duygusal görünsem de (ki oldukça öyle görünüyorum) hissettiklerim gösterdiklerimden çok çok daha fazla.

Neyse, artık boş insan değilmişim ya. İnsanlar ne düşünüyorsa öyledir olsun. Ben nasıl hissediyorsam hep öyle olayım.

2 yorum:

  1. sevgi bitmiyordur belki de.

    belki sadece "birliktelik" bitiyor.

    kimseyi sevmeyi bırakmak ya da eskisi gibi sevmeye devam etmek zorunda değilsin.

    bence yani :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Belki de sevgi değişiyordur ama temeli hep aynıdır :)

      Sil

Aklından geçenleri duymak istiyorum~