Anlamsızlıklarımdan doğanlar

Ah ne kadar da takıntılıyım.

İnsanların bana şefkat duymasından korkuyorum.
Normalde bunu sevmem gerekmez miydi?

Mesela bugün G., Zey'le şarkı sözleri hakkında konuşurken "Loretta bizi anlayamaz çünkü onun ruhu çok güzel." dedi, aslında normal bir insan buna çok sevinir değil mi? Sevinmedim, hatta çok üzüldüm. (Onlara dokunmayan şarkılar bana dokunuyor, onları ağlatmayan şarkılar beni eziyor. Sadece hissettiğim zaman dinliyorum. İnsana değil şarkıya bağlanıyorum. Onlar farklı görüyor ben farklı. Bazen her şey aynı oluyor, duygularımı anladıklarını zannediyorum ama olmuyor gibi bazen de. Galiba hepimiz farklıyız, o işte.)
Çünkü ben onun demek istediğine değil de cümleye baktım. Ruhumu görmüş müydü ki? Ne kadar kırılgan olduğunu biliyor muydu? Bazen hatırladığım şeyler yüzünden zırıl zırıl ağlamak istediğimi ama kendime hakim olmak zorunda hissettiğimi biliyor muydu? O bana iltifat etmek istedi ama ben kendi içimde buhranlar yaşıyorum. Çünkü insanların beni gerçekten tanıyıp tanımadığını sorgulamak zorunda hissediyorum. Acınası ben.

Bir de babam durduk yere başımı okşadığında ya da bana iltifat ettiğinde kalbim acıyor ve gözlerim sızlıyor. Ne bileyim sanki muhtaçmışım da beni avutuyormuş gibi, sanki o çok mutsuzmuş da bana mutlu görünmeye çalışıyormuş gibi, sanki bir kabahatim varmış da benden saklanıyormuş gibi. Niye içim acıyor benim? Onun yerine mutlu olup şükretmem gerek değil mi? Babam beni seviyor, ben de onu seviyorum. Bir babam var, tanıdığım çoğu kişinin babası yanında olmadığı halde. Ama normal davranırken daha güzel. Şefkat kendimi suçlu hissettiriyor.

Ben bunları hissedince kendimden korkuyorum. İnsanların muhtaç oldukları şeyler niye beni korkutuyor?

(Aklıma geldi, neden yazıyorum ki bunu şimdi? Küçükken bundan yaklaşık altı yıl önce -o kadar büyümüş müyüm vay be- arkadaşlarımla kaynaşmak için onları taklit ederdim bazen. Geziye gidecektik beraber, ikisi az para getirmişti yanlarında ötekiler gülünce ben de güldüm ama fazla mı güldüm? Hatırlıyorlar mı bunu? Gülmek istemedim ama. Çünkü bence çok normaldi. Sadece o an onları kırdığımı düşünüp onlardan daha fazla kırıldım. Çok da iyi arkadaşım değillerdi ama. Ben niye kırıldım?)

2 yorum:

  1. ama sen çok ayrıntılardasın.
    hadi ama geçer hepsi.
    hepimizde oluyor bunnar.
    biliyosun di mi.
    hepimiz insanız.
    salakız biraz.
    :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Oldukça salakım :)
      Ama bir süre sonra geçiyor bu salaklıklar, çünkü karşıdaki insanın aslında seni sevdiğini bilince alınmaları abartmaya gerek kalmıyor.

      Sil

Aklından geçenleri duymak istiyorum~