Hep aynı olunca başlık bulamıyorum

Bayılıyorum bazı şeyleri, sevmek manasında olan bayılmak bu.
Her ne kadar evde olmadığım zamanlar ruhum bayılsa da evde kendi kendime sevdiğim şeyler bulup bayılıyorum.
Psikolojik bir hastalık seviyesine gelmedi henüz dışarı çıkma olayı. Geleceğini de düşünmüyorum. Arkadaşlarımla dışarıdayken mutluyum. Sadece yapacak hiçbir şey yokken oldukça mutsuzum. Bunun nedenini anlamıyorum.
Bir ara arkadaşlarımı önüme alıp kendim hakkımda bir konuşma filan mı yapsam acaba? Çünkü anlaşılmadığımı ya da alındığımı düşündüğüm anlar fazla biraz.


Bir sürü sevgi dolu cümle kurmuşken ekleyeyim yazımın ucuna, geçenlerde bir sınavdan çıktıktan sonra G.'yle kitapçıya uğradık ve boş boş dolanırken birden Duygu Asena'nın kitapları çarptı gözümüze, adına aşık olduk kitapların. Ben "Aslında Aşk da Yok"u aldım, G. "Kadının Adı Yok"u. Ve daha ilk sayfadan etkiledi kitap beni "Sevmeyen, durmak yorulmak bilmeden sevmeyenler için üzülüyorum. Sanki yaşamıyorlar gibi..." Kitabın konusuna girmek istemiyorum (zaten ben de çok giremedim kitaba) ama şimdiye kadar okuduğum 19 sayfada bana biraz dizüstü edebiyat serisinin 90'lar versiyonu gibi geldi, hoşuma da gitmedi değil. Kitabı bitirince hakkında bir şeyler yazabilirim.

Bir dahaki takıntılı ruh halimde görüşmek üzere, tatlı kalın~

2 yorum:

Aklından geçenleri duymak istiyorum~