Düşünemiyorum mantıklı mantıklı

18.18 biri beni düşünüyor diyerek girmek istiyorum yazıma. Peki biri beni düşünüyor mu? Ne bileyim, niye düşünsün ki hem. Onca dakika saniye salise varken "dur bekleyeyim de havalı bir saat çıksın o zaman düşünürüm" diyecek hali yok insanların. Zaten düşünen her zaman düşünür düşünmeyen hiç düşünmez. Hatta düşünen bazı insanlar her olayı her insanı onunla bağdaştırmaya çalışır. Acaba o da bu insanı daha önce görmüş müdür, acaba o da bu yemeği yerken benim düşündüğüm gibi düşünmüş müdür, aynı tadı almış mıdır diye düşünür. Ben yaptığımdan değil, bir arkadaş öyle yapıyormuş. Yoksa ben kim düşünmek kim ehe ehe.

Havadan nem kapıyorum şu sıralar. Her şeye mi alınıyorum? "İstersen sen gidebilirsin."den çıkardığım sonuç "Ha ben sizinle beraber gitmek için bekliyorum ama siz benimle geçirdiğiniz zamanı bensiz geçirmeyi tercih edersiniz, fazlalığım ya hani ben sizin aranızda" oluyor. Mesela "Kimin umrunda" dediğinde biri benim dediğim bir şeye sinirleniyorum, hayatımda asla kullanmadığım bir söz öbeğini kullandım mesela geçen gün, ne kadar da sıradışı ne kadar da çirkef ve umarsız hissettirdi bana, bir daha söylemek istemedim "Tamam söylemedim ben bir şey". Kendisi zaten kullanmayı sevmediğim, duymayı binlerce kat sevmediğim bir cümle. Biri söyleyeceği bir şeyi söylemekten vazgeçtiği ya da ben anlamadığım zaman tekrar etmediği-açıklamadığı zaman deliriyorum, kan beynime sıçrıyor, gözlerim kararıyor, vücudumda adını bilmediğim sinirlenmeyi ve gerilmeyi sağlayan bir sürü hormon salgılanıyor. Peki ben ne yapıyorum? İç çekip kafamı çeviriyorum. Ben alttan alıyorum. Belki de karşımdaki insanı yeterince sevmediğim için böyle yapıyorum.

İnsanlar hakkında kötü şeyler düşünsem ona da razıyım. Ben insanların benim hakkımda kötü şeyler düşündüklerini düşünüp ona üzülüyorum ve sinirleniyorum.

Bazen sadece kaçmak istiyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Aklından geçenleri duymak istiyorum~