Kırık kırtık kağıtlardan - 3

Eflatun bey yavaşça ağladı. Hayatı gözlerinin önünden geçmişti bir an. Bazen komik gelmişti ama çokça ağlatmıştı onu işte. Kaybettikleri, kazandıkları, umdukları. Ah ne güzeldi umdukları, asla sahip olamasa da. O çok severdi böyle şeyleri, umut filan hani. O güzel hayaller, sonsuz söğüt ağaçları, hatırlamadığı gül bahçeleri... Güller... Ah ne kadar da sevmezdi gülleri. Sanki kraliçeler gibi, köylü kızların güzelliğini örtüyor, onlardan aşağı olsa da hep daha güzel geliyor.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Aklından geçenleri duymak istiyorum~