Ama nafile

Benim, bende gördüğüm bir şey değil sadece, tanıdığım çok kişide gördüğüm bir şey. Mutludur insan, çok mutlu olur, belki de kısa bir süre için olsa bile. Sonra mutlulukları geçer ama bu mutlulukları yüzünden belki de on katı daha uzun bir süre mutlu olurlar, insanlar "ne kadar mutluydum" diye tekrar mutlu olmaz, üzülürler.

Galiba ben tekrar mutlu olmaktan korkuyorum.

Neden korkuyorum? Nasıl korkuyorum anlamadım. Ama o kadar çok korktum ki sadece gitsin istedim, yok olsun istedim. Hayallerim zedelenmesin istedim.

Galiba hayatımda ilk defa eski sevgilimle insan gibi konuştum. Ya da en azından onun beni insan yerine koyduğunu düşündüm. Ayrıldıktan sonrası değil, hep. Bu yüzden ona cevap vermek istemedim. Galiba hala cevap vermek istemiyorum. Onun "ben seninle arkadaş olmak istemiyorum" demesi o kadar kırıcı gelmişti oysa, ama ne kadar da iğrenç bir şey olurmuş arkadaşım olsa. O eğlenceli, onunla konuşsam gülerim, onunla konuşsam mutlu olurum, ve onun sonsuza kadar sürmeyeceğini zaten bildiğim için endişelenmeme de gerek kalmaz. Rahat rahat, doya doya konuşurum. Ama ben bunun olmasını hiç istemedim çünkü o kadar alışmışım ki konuşmaya bi anda donakaldım. Onun yanında yapmak istediğim tek şey susup huzura kavuşmaktı galiba. Onun sessiz kalmasına o kadar alışmıştım ki, onun beni sevdiğini düşünmekti tanıdık olan, kafamdaki sınırlandırmalardı, çizdiğim çizgiler kurduğum hayallerdi.

Şimdiyse öksürüyorum diye burnum akıyor, burnum aktığı için ağlıyor değilim bence. Sadece yok olmasını istiyorum. Anılarım silinsin filan istemiyorum, sadece eğer olmayacaksa nerede olduğunu ne yaptığını bilmeyeyim istiyorum. Biliyorum arkadaş filan olmayacağız ama biz eskisi gibi de olmayacağız. Onu görmek zorunda olsam gözlerimi kaçıracağım, belki de ben kaçacağım. Belki de çevrimiçi değildir, yalandır orada yazan. Beni öyle ya da böyle sevmediğini ya da sevmeyeceğini biliyorum, kabullendim de, sadece ben de aynısını yapmak zorundaymış gibi hissettiğim için zor.

Adam akıllı iki cümle bile kuramazken ne aşkı ne sevgisi? Saçmalıktır o, ben anlamıyorumdur.

"Uyumak istedim ama uyku tutmadı." Keşke hep uyku tutsaydı, yer yer inceleceğine paramparça olsaydı. Ya da ben güzeldi geçti diyebilseydim, rüyaydı bitti diyebilseydim. Mutluydum, daha da mutluyum olsaydım.

Galiba ben çok çok çok takıntılıyım.



(Hayat benim için hep aynı şarkılardır)

1 yorum:

  1. lorettam ne biliyo musun? bırak eskiyi.. orda kalsın.

    kim bilir daha ne kadar mutlu olucaksın.

    YanıtlaSil

Aklından geçenleri duymak istiyorum~