Gergin insanlar daha da gerilmemeli

Uzun zamandır yaşadığım en en en sinir bozucu günlerden biriydi. Hani sabah kalktığımdan beri başımın ağrıdığını söylemiştim ya, şuan hala başım ağrıyor ve geçmek bilmeyecek sanki.

Aslında şöyle uzaktan bakınca günüm o kadar da kötü görünmüyor. Köpeğim ölebilirdi, arabamla kaza yapabilirdim, sevgilim beni terk edebilirdi, en sevdiğim hırkam yırtılabilirdi... Ama bende onlardan olmadığı için onların başına bir iş gelmedi. Ama feci şekilde gergin olduğum ve başımın ağrıdığı bir günde olmasını istemediğim bir şey oldu.

Bloga yazımı yazdım, dolaptaki en sade şeyi bulup giydim, evimden çıktım ve ara sokaktaki durakta kulağımda kulaklık masum masum otobüs beklemeye başladım. Bu sırada hani her sokağa çıktığınızda görebileceğiniz bir şeyler satan yaşlı amcalardan biri yanıma geldi, tipik dualardan etmeye başladı bir şeyler alayım diye, kitap satıyordu. Ben de ne kadar olduğunu sordum gönlünden ne koparsa dedi, gönlümden kopanı beğenmedi tabii biraz daha istedi ama bende bozuk bozuk verecek para yok "Sana verdiğimi ver amca ben sana bunu vereyim" dedim ama elimdeki parayı alıp gerisini vermedi "Amca ben öğrenciyim ne yapıyorsun ya sen versene paramı" diye yakınıyorum ben ama adam bu sırada kaçıyor ben orada apışıp kaldım adam baya bi paramı almış gidiyor. Bu sırada karşıdan geçen bir abi durumu gördü "Ne kadar paranı aldı?" diye sordu ben de söyledim, gitti kızdı adama yanıma getirdi ama adam parayı hala vermiyor dua mı ediyor söyleniyor mu bir şeyler yapıyor, neyse o abi paranın çoğunu aldı verdi bana iki tane de kitap verdi amca çekti gitti. Arkasından bu sefer o abi bağırıyor "Utan bunun da hesabını vereceksin..." gibisinden. Ben dayanamadım sokağın ortasında salya sümük ağlamaya başladım, o da garip bir ağlamaydı önce gözlerim doldu sonra bir bakmışım yaşlar süzülmeye başlamış o halde otobüse bindim, ağlamam anca durdu. Ya önümde oturanlar bana tip tip baktı ya da ben bozuk psikolojimin yanında paranoyaklık yaptım. Çantamı dershaneye bıraktım, G.'yle gittik marketten yiyecek bir şeyler aldık ve ben dershane boyunca bir şeyler tıkındım durdum.

Çıkışta başıma gelen can sıkıcı şeyse üstüme aldığım hırkanın poşetini düşürüp de bunu 20 metre gittikten sonra fark etmem oldu, insan elindeki şeyi düşürüp de nasıl fark etmez? İyice mal oldum galiba bugün. Ah ah ah diyorum ve yeniden örgü örmeyi öğrenmeye gidiyorum.

Bi de eklemesem olmaz; boşver büyüyünce unuturum.

2 yorum:

  1. ayy biz iyilik yapalım derken sinir ediyolar lorettam :/

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Böyle insanlar yüzünden bir gün kötü biri olmaktan korkmuyor değilim :/

      Sil

Aklından geçenleri duymak istiyorum~