Hepsi benim salaklığım

Hani ben ders çalışacaktım diye isyan edebilirim zira bu saate kadar yaptığım onca şeyin arasında kesinlikle ders çalışmak yok, açım, uyumak istemiyorum, etrafımdaki tüm insanlar uyumuş gibi (uyumasalar yine kızıcam) ve tek başıma saçmalıyorum.

Hani bazen içinizden gelir ya bir şey demek filan, hah işte ben ne zaman bir şey desem insanlar hep ne cevap vereceklerini bilmiyorlar. Hah işte ben bu olayı geçen gün G.'ye açayım dedim, "Kiminle konuşuyorsun ki?" dedi, "Genel olarak mesela..." diye cümleye başlıyordum ki birden bana cırlamaya başladı genel olarak kalıbını kullandığım için, (ohaçokpisküfredesimgeldi) nasıl özetleyeyim ki ben bir kişi mi yapıyor bin kişi yapıyor, insanlar ya bok gibi cevap veriyor verdiklerine pişman ediyor ya da hiç anlamıyor ne dediğimi bana unutturuyorlar. Başka insanları bilmiyorum ama ben gerçekten hiçbir şeyi içimde tutmayı sevmiyorum, çünkü beni feci derecede mahvediyor. Ama ben orada ne yaptım, onun da gayet beni anlamayan insanlar grubuna girdiğini bildiğim için sustum, her zaman her yerde yaptığım gibi, insanlar benim demek istediğimi anlamayıp dövercesine konuşmaya başladığında olduğu gibi pıstım köşeme çekildim. İnsanlarla kavga etmekten zaten nefret ediyorum ama hiçbir derdimi dinlemeyip de çok dertli olduğumu söylemeleri canımı acıtıyor. Mutsuz olmamı istemediklerini söyledikleri halde beni mutsuz etmek için çabalamaları canımı acıtıyor. Beni hiç tanımadan, tanıdıklarını zannedip hakkımda yargılar uydurmaları canımı acıtıyorlar. Çünkü beni tanımak için çaba gösterdikleri yok. Tamam, insanlardan bunu beklemek zorunda değilim, kimse benimle uğraşmak ya da beni sevmek zorunda değil, ama madem öyle o zaman seviyormuş gibi yapmasınlar. Mutlu olduğum zaman bile mutluluğuma gözlerini kapayıp beni mutsuz zannetmelerinden bıktım.

Gerçeklerime o kadar kapatmışlar ki mesela gözlerini. Sanki bakışları söylediğim şeylere inanmadıklarını söylüyor.

Gerçekten tam rahatladım diyorum yeniden yeniden doluyorum, deliriyorum. Hiç aklımda yokken böyle dert yakınmak geliyor gecenin bir yarısı kendimi tutamıyorum. İnsanlarla uğraşmak istemiyorum, insanların benimle uğraşmasını istemiyorum. Anlamıyorlar ki, ben olay insanı değilim. Ben kavga edemem, ben bağıramam, ben her yerde her sebepten ağlarım da bilmek zorunda olmayanların yanında ağlamak çok koyuyor bana. Gecenin bir yarısı kendi kendime dert yanmak çok koyuyor. Kızların hem kendi aralarındaki hem bana karşı olan sorunlarını adam gibi konuşmamaları da sürekli içlerinde haset beslemeleri çok koyuyor. Adam gibi konuşmaya-konuşturmaya çalışınca gerizekalı çocuklar gibi surat yapmaları burun kıvırmaları çok koyuyor, beni çileden çıkarıyor.

Neden insanlar konuşmak varken içine atmayı tercih ediyor? Neden insanlar güzelce yaşamak varken yalnız ve mutsuz ölmeyi tercih ediyor? İnsanlar benim gibi hissetmiyorsa neden benden uzak durmuyorlar?

Bak yine tutamıyorum kendimi. Ama gözyaşları insanlar bilmediğinde daha güzeldir, gerçeklikleri kaçmaz.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Aklından geçenleri duymak istiyorum~