Depresyon mu?

Korkunç rüyalar görüyorum son zamanlarda. Aslında normalde gördüğüm rüyalara da pek "sağlıklı" rüyalar diyemezdim ama son zamanlardakiler daha farklı sanki, uyandıktan sonra düşününce ağlayasım geliyor, "Bu kadar mı bozuk benim psikolojim?" sorusundan başka soru gelmiyor aklıma. Aslında sorunun cevabı hayır, ama yine de kendimi rahatlatmanın bir yolunu bulamıyorum. Güzel rüyalar görüp mutlu uyanmak istiyorum.

Galiba magnezyum içmeyi bıraktığım için kafam yine uğuldamaya başladı, boğazım kötü olduğu için antibiyotik kullanıyorum, annemin dediğine göre sinüzit yüzünden olsaymış antibiyotik iyi gelirmiş. Bu hissi sevmiyorum, sanki içinde bulunduğum psikolojik duruma bedensel bir destek oluşturuyor gibi.

Son bir hafta içinde çok derin depresyona girmiş olabilirim. Ya da "derin" doğru kelime değil mi? Gizli bir depresyon ama içten içe büyüyor, belki de tuzak depresyon ya da kamufle olmuş depresyon gibi saçma bir isim verebilirim bu hisse. Ya da belki ruhsal sıkıntılarıma bedensel sıkıntılarım destek olmuyordur da tam tersi oluyordur. Ama bana kalsa ruhsal veya bedensel açıdan hiçbir sıkıntım olması mantıklı değil.

Hafta içi 3 gün hiç evden çıkmadım, zaten hastaydım ara ara yazdım. Cumartesi ve pazar günler 2-3 saatliğine dışarı çıkmama rağmen çok kötüledim dışarıda. Hala sürekli hafif bir baş dönmesi/mide bulantısı hissediyorum. Ama haftasonu o kadar bir haldeydim ki eve geldiğimde tüm vücudum ağrıyordu, bacaklarımı kıpırdatacak halim bile yoktu. Ve bu durum beni daha da mutsuz etti, adeta bir dışarı fobim oluştu.
Ki bu yıl zaten evden çıkmak bana işkence gibi geliyor. Zaten bir yere gidersem annemle gitmek istiyorum, kendi başıma gezmelere tozmalara giden biri değilim. Buluştuğum tek arkadaşım da Sena ve bu yıl onunla da buluşamıyoruz pek, senenin başından beri sadece 2 kere beraber sinemaya gittik. Okuldaki arkadaşlarımla pek fazla dışarı aktivitem olmuyor. Ve son zamanlarda dershaneye gitmeyi de hiç istemiyorum. Onun yerine evde kalmayı ya da annemle gezmeye gidip boş boş oturmayı tercih ediyorum. Bana seneye olacak sınavı ve sürekli içinde bulunduğum stres halini hatırlatacak hiçbir şeyi istemiyorum.

İnsanlara bir şeyler anlatmaya çalıştığımda ciddiye alınmıyor gibi hissediyorum. Kim ne yapsın ki benim derdimi zaten. Anneme kötü rüyalar gördüğümü anlatmaya çalışıyorum, dizi izlediği için ayrıntılı konuşamıyorum, zaten bir şey anlatmaya çalıştım mı hep ağlıyorum. Şuan yazarken bile ağlıyorum.

Niye böyle saçma hissediyorum?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Aklından geçenleri duymak istiyorum~