Gece gece, yine yine

Aslında benim başım ağrıyor ama kafamın içinde bu kadar hareketli bir şarkı çalınca mutsuz olamadım şimdi. Halbuki ne melankolik yazılar yazma umuduyla gelmiştim ben buralara. Bak işte nostaljik şarkıların kötü yanı bu, yüzde elli çok neşeli oluyorlar, ayrılık şarkısı olsa bile neşeli olanlar oluyor ya.

Ay bazen insanlar üzüyor beni, çok dikkatsizler ne söylediklerini bilmiyorlar; ha bi de hala neden ölmediğimi merak etmiyor değilim ama bu yüzden kendime çok kızıyorum çünkü insanlara söylesem onlar da bana kızacak. Ama böyle şeylerle neşemizi kaçırmaya gerek yok değil mi?

Aslında neşemin ne zaman gelip ne zaman kaçacağı hiç ama hiç belli olmuyor. Aklıma hikayeler geliyor mesela, konuları çok güzel, şekilleniyor şekilleniyor ama söz söyleme kabiliyetim yeterince iyi olmadığı için yazıya geçirirken oldukça zorluk çekiyorum, daha doğrusu hiç yeltenmiyorum geçirmeye. Belki bi ara denerim ama bazen o kadar çok şey yapmaya çalışıyorum ki hiçbirini gerçekten yapamıyorum. Bu durum beni üzüyor. Belki de bu yüzden ölmek istiyorum. Yeni bir hayata başlarsam her şeyin daha kolay olabileceğini düşünüyorum. Baştan düzenlenmesi gereken şeyler var.

Aslında ders de çalışmam gerek. Çünkü hayatımda hiç ders çalışmadım ve nasıl çalışılır bilmiyorum. Fizik çalışmaya çalışınca deliriyorum, matematikten çözemediğim soru oldu mu umutsuzluğa kapılıyorum. Kağıtlarla bakışmayı, mecbur kalmadığım durumlarda sorularla kafamı bulandırmayı hiç sevmiyorum.

Bu yazı da dakikalardır burada yayınlanmayı bekliyor.
Yayınlayayım bari

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Aklından geçenleri duymak istiyorum~