İnsanlarımı seviyorum

Aslında insanları çok seviyorum. Biraz garip. Çünkü ben hiç ama hiç farkında değilken (gerçekten) insanlara dışarıdan sert göründüğümü öğrendim. Sert ve umursamaz. Umursamaz ve onları sevdiğimi göstermeyen. Her an kaybetmeye hazır. Her an bırakmaya meyilli. Daha az sevgi dolu.

İnsanlara nasıl sevgi göstereceğimi anlamamışım galiba. Zira hayatımın 13 yılı hiç doğru düzgün arkadaşlık kuramadan geçti. Çünkü hiçbir arkadaşlık ilişkim uzun sürmedi. İnternetten arkadaş edinmeye erken başladım ve onların beni sevdiklerini gösterme yollarını normal hayattan tanıdığım insanlara uygulayınca da daha uzak ve sanal bir imaj çizdim. (Ya da çıkarabildiğim en iyi sonuç bu.)

İnsanları umursamıyor gibi görünsem de aslında onları çok seviyorum.

Alpi'nin derdimi dinlediği zaman beni rahatlatması, saçmaladığımda saçmalaması..

Zey'in bazı olaylarda aniden parlamasına rağmen durulduktan sonra mantıklı bir bakış açısı kazanması..

G.'nin çabuk değişen ruh haline rağmen uzun süreli kin tutmaması..

Buju'nun belli etmemesine rağmen duygusal bir karakterde olması..

Aytül'ün derslere rağmen bir şey yapmak istediğimizde bize hep zaman ayırması..

Eliş'in çabuk parlamasına rağmen her zaman alevini göstermemesi, durduk yere twisti twisti (aslında nasıl yazılıyor bilmiyorum) yapmaları..

Ata'nın hayaller kurması ve bir gün hayallerini gerçekleştireceğine ve her şeyin güzel olacağına inanması..

Her şeyden önemlisin bu insanlara sürekli durduk yere kızsam da üzülsem de onlara olan sevgimi belli edemesem de onların beni sevdiğini bilmem ve hep hayatımda olmalarını istemem.

Çünkü hayatımdan çıkan insanların bende bıraktıkları izler göründüğünden daha derin.

Çünkü içimdeki sevgi göründüğü gibi değil, uçsuz.

Çünkü sevmek ve göstermek arasındaki uçurumdan atlasam ne zaman yere çakılırım bilmiyorum.

Olduğum gibi görünemiyorsam da, hissettiremiyorsam da çok seviyorum.


Posted via Blogaway

4 yorum:

  1. Arkadaşlar ve aile arasında sevgisini gösteremeyen insanların hep diğer insanlardan daha çok sevgi dolu olduklarını düşünmüşümdür. Çünkü onlar o kadar uçsuz bucaksız severler ki bir gün sevdiklerinin gideceklerinden korkaklar. Bu yüzden içlerinde yaşarlar sevgiyi kırılmamak adına.

    :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hep merak etmişimdir sessiz insanların içinde yaşadıkları duyguları. Aslında o kadar uçsuz bucaksızlar ki.

      Sevmek bambaşka bir kavram. Ama seviyorum diyen kendine inandıktan sonra tüm sevgiler çok güzel :)

      Sil
  2. Bazı insanlar içinde çok şey barındırır ama bunu dışa yansıtamazlar bir türlü. Biraz da karakter meselesi sanırım. Ama dışarıya belli edemeseler de bence çoğu insan kendisine değer verilip verilmediğini hisseder.
    Her insanın duygularını belli etme şekli farklıdır. Herkesi olduğu gibi kabul etmek lazım.
    Sevgilerle ..

    YanıtlaSil

Aklından geçenleri duymak istiyorum~