Uzun bir aradan sonra merhaba

Selam,

Uzun zamandır yazmadığım için bana kızmış olabilirsiniz. Ya da belki varlığımı bile unutmuşsunuzdur ve bu yazıyı görünce "bu kimdi ya" dersiniz. Önemli değil, önemli olan ben birkaç aydan sonra buradayım ve işte size yazıyorum.

Öncelikle hepimizin merak ettiği üniversite konusuna gelelim. Türkiye'nin en güzel üniversitesine gidiyorum! Tamam belki en baştan hedeflediğim bölüm değil ve kesinlikle bu bölümü bitirince ne olacağımı bilmiyorum ama bir şeyler olacağıma eminim. Bu özgüveni bana üniversitenin harika olması veriyor, ben o kadar harika olmadığım için endişeleniyorum ama olsun.

Aslında üniversiteden baya korkmuyor da değilim. Yeni bir şehir, yeni arkadaşlar. Her şey istediğim şekilde gidecek mi hiçbir fikrim yok.

Hayatımda bazı kritik değişiklikler yapmak istiyorum. Geçmişte aldığımız kararlar hayatımız boyunca bizi etkilemek zorunda değil ve bence istediğimiz zaman hayatımıza format atabilmemiz gerek. Keşke çevremizdekiler de böyle düşünse ya. Bu konu hakkında aslında ben kararımı verdim ama aileme açamıyorum çünkü babamın ne tepki vereceğini bilmiyorum ve gerçekten çok geriliyorum. Ama bu şekilde devam edersem kendime kızacakmışım gibi hissediyorum.

Hala hayatı kavrayamıyorum. Sanki hayat felsefemizde hep eksik bir şeyler varmış gibi geliyor. Ve bazen delirecek gibi oluyorum, kendimi başka şeylerle avutmaya çalışıyorum.

Kötü bir huyum var, beni rahatsız eden bir şey olduğu zaman içime atıyorum ve gözlerim doluyor. Ağlamanız ya da ağlayacak gibi olmanız insanların sizin hakkınızda olandan farklı düşünmesine sebep olabilir. Belki de ailemle konuşamama sebebim aslında budur.

Her neyse, ben bunu önümdeki 2 hafta içinde yapmazsam asla yapamayacağımı biliyorum, lütfen bana destek verin.

Sizi seviyorum, ve beni okumanız gerçekten harika bir duygu.

Görüşürüz.


14 yorum:

  1. İstediğin üniversiteyi kazanmana çok sevindim, (uzun zaman sonra tekrar yazını görmeye de) tebrikler! (Darısı benim de başıma...) "Geçmişte aldığımız kararlar hayatımız boyunca bizi etkilemek zorunda değil ve bence istediğimiz zaman hayatımıza format atabilmemiz gerek." fikrine de katılıyorum. Bu yüzden insan cesur olmaktan çekinmemeli bence. Hem "Biraz risk almadıkça hayatın ne anlamı var ki?" (Sirius Black. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Gerçekten hiç sevmediğim ve hayatımın tabiri caizse "içine eden" bir lisede okuduktan sonra üniversiteden çok umutluyum, hepimizin eninde sonunda rahat etmesi dileğiyle ^.^

      Sil
  2. Bu arada şablonun basit ama çok hoş gerçekten, görünce tekrar belirtme isteği duydum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim, hazır şablonlardan seçip kendime göre header filan yaptım işte ^^''

      Sil
  3. Loretta :) Üniversiteni sevmene bayıldım,merak ediyordum zaten seni.Bir,sen,ben, uska vardık

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben sizin bloglara girip bakıyordum arada ama pek bir şey yazmadığım için merakta bıraktım galiba ^^'' Uska'yı twitterdan takip ettim ama benim ben olduğumu bilmiyor olabilir ^^''

      Bu arada aynı şehirde olacağız galiba, kim bilir belki yollarda bir yerde karşılaşırız :P

      Sil
    2. Nasıl senin sen olduğunu bilmiyor?Kafam karıştı :)

      Sil
    3. Twitterda kullanıcı adım Loretta değil, önceden bir hesabım vardı ve kapattım, aslında geri açacaktım ama 30 gün geçtiği için hesap silindi -.-
      Ben de günlük hayatta kullandığım hesabımla takip ettim :D

      Sil
  4. ayyy lorim baş harfini falan söyle de hemen geri takip yapiyim :Ppp -uska

    YanıtlaSil
  5. Ay zaten geri takip etmişsin :D B adımın ilk harfi afdgf

    YanıtlaSil
  6. Benim çok her şeyden elimi eteğimi çektiğim bir döneme denk geldi seninle karşılaşmam. Blogunu çok fazla okuyamadım, yorum da bırakamadım. Kimseleri okuyamadım. Ama ortalıkta görünmediğini ben bile fark ettim. Merak ediyordum. Hım, Türkiye'nin en iyi üniversitesi diyorsan kesinlikle bizimki olamaz fkjdskfs. Yemekhane yemeklerini ve otobüs sırasını düşünüyorum da, ı ıh imkanı yok :D

    Yeni bir şehir, yeni bir okul = yeni bir macera.
    Utanmadan nostalji yapacağım, ben öyle gergindim ki üniversiteye başlarken. En büyük destekçim de blog sayesinde tanıdığım insanlar olmuştu. Luna vardı, bana güzel mailler atardı. Fıstıklı Tombi bir mezuniyet hediyesi göndermişti. Özge facebooktan 48372843 kez yatıştırıcı ve moral verici konuşmalar yapmış, Mina da Ankara'ya gittiğimde mesaj atmış, aramış, beni bağrına basmıştı.

    Harika olacak yani, emin ol.
    Büyük ve eğlenceli bir macera bu :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aslında bizim üniversitede herhangi bir şekilde tanıdığım bir sürü kişi var, en azından gördükçe selam veriyorlar diyelim ve yalnız başıma da bir şeyler yapabildiğim için başlardaki tek kalma durumunu pek dert etmiyorum. Yine de bana daha çok destek verecek birileri olsa iyi olabilirdi çünkü belli bir saatten sonra yalnız kalınca kendimi ürkmüş buluyorum ^^''

      Sil
  7. Yanıtlar
    1. Melabaaa (ay çok geç cevap veriyorum yaa :'))

      Sil

Aklından geçenleri duymak istiyorum~